മുത്തശ്ശൻ എന്ന പ്രതിഭാസം
പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ മുത്തശ്ശന്റെ ഒരു പ്രധാന ദിനചര്യയുണ്ടായിരുന്നു — പത്രത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പ്.
പത്രം എത്തുന്നതുവരെ മുത്തശ്ശന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റെവിടെയും അധികം നീണ്ടുനിൽക്കാറില്ല. പത്രം കൈയിലെത്തിയാൽ പിന്നെ അതൊരു ചെറിയ വായനയല്ല; നീണ്ട, ഗൗരവമുള്ള ഒരു പത്രവായനാ ചടങ്ങായിരുന്നു.
എന്നെ ഏറ്റവും കൗതുകപ്പെടുത്തിയിരുന്നത് ആ വായനയുടെ മറ്റൊരു ഭാഗമായിരുന്നു — മുത്തശ്ശന്റെ “ഇമോജികൾ”!
ഇന്നത്തെ മൊബൈൽ ഫോണിലെ emoji-കൾ പോലെ, മുത്തശ്ശനും വാർത്തകൾ വായിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം emoji ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ഒരു വാർത്ത വായിച്ചുതീർന്നാൽ, അടുത്ത തലക്കെട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മുത്തശ്ശൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തും. പിന്നെ ചെറുതായി ഒന്ന് മൂളും.
“ഹും…ഹും…ഹും…”
പക്ഷേ, ആ ഹും എല്ലാം ഒരുപോലെയായിരുന്നില്ല.
ചില വാർത്തകൾക്ക് അതിൽ അതിശയം.
ചിലതിന് സംശയം.
ചിലതിന് അംഗീകാരം.
ചില വാർത്തകൾക്ക് നേരിയ നിരാശ.
വല്ലാതെ രസകരമായ വാർത്തയാണെങ്കിൽ മറ്റൊരു ഭാവം.
അന്ന് എനിക്ക് അത് ഒരു തമാശയായും കൗതുകമായും തോന്നി.
ഇന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നു — മുത്തശ്ശന് സ്വന്തമായി ഒരു emoji ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു.
പത്രത്തിലെ ഓരോ വാർത്തയും വായിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം അതിന് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദചിഹ്നവും മുഖഭാവവും നൽകി.
വാർത്തകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
തലക്കെട്ടുകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ, മുത്തശ്ശന്റെ ആ ചെറിയ “ഹും…” — അതായിരുന്നു ആ പ്രഭാത പത്രവായനയുടെ സ്വന്തം punctuation mark.
മുത്തശ്ശൻ ഒരു വായനക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അതിലുപരി ഒരു പ്രതിഭാസമായിരുന്നു